De overgang van werken naar niet-werken: een fase die meer vraagt dan ‘even afronden’

Er komt een moment waarop je merkt: het gaat niet meer alleen over werk.
Het gaat ook over wie je bent geworden, en wie je nu aan het worden bent.
Niet abrupt. Niet dramatisch. Maar voelbaar. Stil. Soms verwarrend.
Ik noem het de tussentijd en ik zie hem bij mezelf én bij veel mensen om me heen.

Tussentijd

Het afgelopen jaar heeft me iets scherper laten zien dan ooit: er bestaat zoiets als de tussentijd. Die merkwaardige zone tussen wat was en wat komt. Ik bevind me er middenin. De stap naar senioriteit, het nadenken over afscheid van het volle werkende leven (pensioen?), het fysieke ouder worden,  het speelt allemaal tegelijk. En ja, zelfs als coach kom ik mezelf hierin stevig tegen.

Twee keer opa worden was een diepe verrijking. Warm, ontroerend, betekenisvol. Maar, alles bij elkaar ….. er verschuift ook iets in je identiteit.
Wie ben ik nu? Wat wordt mijn nieuwe plek? Wat laat ik achter, en wat dient zich aan?

Nieuwe betekenis

Wat mij helpt, is te weten dat dit niet “gek” is. Integendeel: in de gerontologie (de wetenschap rond ouder worden) wordt pensioen steeds vaker beschreven als een psychologische én existentiële overgang, niet alleen als een praktische eindstreep. In een recente scoping review in The Gerontologist wordt juist dat zoekende karakter van de pensioentransitie benoemd: het is een fase waarin oude structuren wegvallen en nieuwe betekenis opnieuw vorm krijgt.

Ook professioneel herken ik dat verschuiven. De pensioenleeftijd komt in beeld, en daarmee de vraag: hoe rond ik mijn loopbaan waardig af? Als zelfstandig professional keek ik natuurlijk naar de cijfers, maar onder die cijfers speelde iets anders: de energie verschoof. Het voelde alsof ik de laatste kilometers van een marathon liep. De blik ging meer naar afscheid dan naar nieuwe creativiteit. Het was zwaarder dan ik wilde toegeven.

De stroom volgen

Tot ik besloot het denken hierover meer los te laten en ‘de stroom te volgen’. Geen krampachtig stoppen. Geen krampachtig doorgaan. Maar ruimte.
En precies daar ontstond nieuwe energie: in mijn werk, in mijn inspiratie, in mijn verlangen om dit thema verder uit te diepen. (Wees blij mensen, ik stop nog niet hoor 😀)

In mijn omgeving zag ik hetzelfde gebeuren: mensen met prachtige carrières die struikelden over de staart ervan. Niet ieder afscheid is glorieus. Vaak is er leegte. Soms schaamte. Soms opluchting. Maar vrijwel altijd een fundamentele vraag:

Welke betekenis heb ik nu, in deze nieuwe fase?

Ook daar is onderzoek naar gedaan. Een studie naar purpose in life laat zien dat juist rond pensioen die ervaren zingeving kan veranderen. Soms wordt het rustiger. Soms valt er een gat. En soms ontstaat er een nieuwe vorm van betekenis — maar dat vraagt wel bewuste aandacht.

Ik ben ervan overtuigd dat deze overgang niet zomaar ‘het einde van werken’ is. Het is een existentiële verschuiving. Een fase die vraagt om:
• het oogsten van wat je hebt opgebouwd
• het herijken van waarden
• het schrijven van een nieuw, betekenisvol verhaal
• én heel praktisch: vormgeven aan een leven waarin tijd, energie en lichaam anders functioneren

Bridge employment

En dan is er nog iets: het oude idee van “stoppen = klaar” past steeds minder. Veel mensen kiezen voor een tussenweg. Gedeeltelijk blijven werken. Anders werken. Lichter werken. Zinvoller werken.
In onderzoek wordt dat vaak bridge employment genoemd, en grote longitudinale studies (zoals de Health and Retirement Study) laten zien dat zo’n doorstart na pensionering voor veel mensen juist gunstig kan samenhangen met welzijn en gezondheid.

En eerlijk gezegd sluit dat aan bij iets waar ik zelf steeds meer in geloof: goed ouder worden gaat niet alleen over “gezond blijven”. Het gaat ook over betrokken blijven. Meedoen. Van betekenis zijn.
Dat past ook bij klassieke theorieën over “successful aging” (Rowe & Kahn), waarin betrokkenheid en actief deelnemen juist belangrijke pijlers zijn van goed ouder worden.

Ik wil de komende tijd meer schrijven over verschillende voorbeelden van deze ’tussentijd’, persoonlijk maar ook vanuit mijn beroepspraktijk.

Laat mij contact met je opnemen

Voor wie wil doorlezen (bronnen):

Bijna 1 op de 6 werknemers onder structurele stress

Wat ik zie als senior coach – en waarom dit verder gaat dan mentale druk

De cijfers liegen niet: bijna één op de zes werknemers in Nederland heeft te maken met stressvol werk. Werk met hoge eisen én weinig regelruimte. Voor sommigen is dit “gewoon druk”, voor velen is het structurele overbelasting. De gevolgen zie ik dagelijks in mijn praktijk: stressklachten, uitval, burn-out, verlies van richting en zingeving.
(Bron: TNO)

Maar wat mij raakt, is dit: achter deze cijfers schuilt een dieper probleem dan alleen werkdruk. Het gaat niet alleen over het hoofd dat overloopt. Het gaat óók over het hart, over de samenhang in het leven en over de vraag: doet wat ik doe er nog toe?

Stress is zelden alleen mentaal
Stress wordt vaak gereduceerd tot iets mentaals: te veel taken, te weinig tijd, onvoldoende herstel. Dat klopt deels. Maar in mijn werk zie ik vrijwel altijd drie lagen die tegelijk geraakt worden:

1. De mentale laag: voortdurende spanning, piekeren, concentratieproblemen, vermoeidheid.
2. De gevoelslaag: onrust, machteloosheid, irritatie, onzekerheid, soms schaamte.
3. De zingeving- en waardenlaag: het gevoel de regie kwijt te zijn, jezelf te verliezen, niet meer trouw te zijn aan wat voor jou werkelijk telt.

Pas wanneer alle drie die lagen worden gezien, kan herstel ook werkelijk duurzaam zijn.

Werk-privé is geen agenda-probleem
Veel mensen proberen werk-privébalans te “repareren” met timemanagement, grenzen stellen of minder uren. Soms helpt dat tijdelijk. Maar vaak is het fundament wankel. Want de échte vraag is niet:
“Hoe krijg ik mijn agenda beter georganiseerd?”
Maar:
“Waarom leef en werk ik op een manier die mij structureel uitput?”

Zolang zingeving, autonomie en persoonlijke waarden buiten beeld blijven, blijft stress zich herhalen in een andere baan, bij een andere werkgever, met een andere functie.

Wat ik in de praktijk zie
Ik werk met professionals, leidinggevenden en teams die vaak lang hebben doorgezet. Plichtsgetrouw, loyaal, toegewijd. Te lang. Tot het lichaam of de psyche ingrijpt. Vaak zeggen mensen achteraf:

“Ik voelde al langer dat het niet meer klopte, maar ik ben doorgegaan.”

Dat is geen zwakte. Dat is menselijk. Maar het vraagt wél om moed om op tijd stil te staan.

Duurzame inzetbaarheid vraagt meer dan beleid
Organisaties zetten steeds vaker in op duurzame inzetbaarheid. Dat is goed. Maar zolang dit vooral praktisch en technisch wordt ingevuld — met workshops, vitaliteitsprogramma’s en preventietrajecten — mist er iets wezenlijks: de existentiële laag.

Mensen floreren niet op protocollen. Mensen floreren wanneer zij:
• betekenis ervaren in hun werk,
• invloed hebben op hun eigen keuzes,
• zich gezien voelen als mens, niet alleen als functie.

Zonder deze bedding blijft stress een structureel risico.

Mijn overtuiging
Stress is zelden het echte probleem. Stress is een signaal. Een signaal dat er ergens in denken, voelen, handelen en zingeving een disbalans is ontstaan. Wie dat signaal serieus neemt, kan niet alleen herstellen, maar ook opnieuw leren leven en werken op een manier die klopt.

Dat vraagt vertraging. Reflectie. Soms ook pijnlijke eerlijkheid. Maar het opent ook de weg naar veerkracht, richting en hernieuwde bezieling.

Tot slot
Herken jij jezelf in deze cijfers? Of zie je dit terug in je team of organisatie? Wacht niet tot uitval het enige remmende mechanisme wordt. Stress verdwijnt zelden vanzelf. Richting wel degelijk.

Op mijn site deel ik hoe ik mensen en organisaties begeleid bij:
• stress en burn-out,
• werk-privébalans,
• loopbaanvragen,
• zingeving en persoonlijk leiderschap.

Je hoeft het niet alleen uit te zoeken. Maar je moet wél bereid zijn om eerlijk te kijken.

LET OP: Binnenkort het vervolg met een Blog “Stress herkennen vóór het een burn-out wordt;
Concrete signalen en eerste stappen die echt verschil maken”

Laat mij contact met je opnemen