Soms komt een kerstboodschap niet uit een kaart, maar uit een onverwacht nummer op mijn afspeellijst.
Tijdens een wandeling klinkt Love and War van Neil Young. Precies op het juiste moment. Geen toeval, lijkt het. Terwijl ik luister, gaan mijn gedachten naar mensen die deze kerst niet in vrede beleven. Naar ouders die hun kinderen moeten laten gaan. Naar kinderen die afscheid nemen van hun ouders. Naar levens die verscheurd worden door iets dat nooit normaal zou mogen zijn: oorlog.
Liefde en oorlog. Twee woorden die al decennia naast elkaar bestaan. Neil Young zong er al over in de jaren zestig, dit nummer kwam uit de jaren tachtig, en hier staan wij nu — eind 2025. Met alles wat we weten. Met alles wat we gezien hebben. En met dezelfde wens die telkens terugkeert.
Met Kerst wensen we elkaar vrede en liefde. Mooie woorden, maar ook kwetsbaar. Ze vragen om meer dan goede bedoelingen. Ze vragen om aandacht. Om menselijkheid. Om de moed om niet te verharden, ook niet als de wereld dat soms lijkt te doen.
Deze kerst wens ik geen grootse beloften. Ik wens stilte waar nodig. Verbinding waar mogelijk. En liefde die standhoudt, juist daar waar het moeilijk wordt.
Moge deze dagen ons eraan herinneren dat vrede niet begint op wereldniveau, maar in hoe we kijken, luisteren en aanwezig zijn bij elkaar.
Ik wens het mee.
Een warme, bewuste kerst.